Afscheid van een schoolgaander

Bij een eerste schooldag denken we aan dat moedige kleintje, dat aarzelend, of net heel enthousiast, zijn schoolcarrière start. Aan de ouder, die gloeit van trots en misschien stiekem een traantje wegpinkt.

Aan wie we niet denken, is de kindbegeleider of onthaalouder, die op de eerste schooldag met een glimlach terugdenkt aan dat kleintje. Dat ze hielp groeien en bloeien, tot wie het nu is. Trots, maar toch ook met gemis, zich afvragend hoe het vandaag met dat kleine mensje is...

Dag lieve peuter,

De eerste schooldag.

Voor jou de eerste dag van een gloednieuwe fase in je leven.
Een fase waarbij je een klein beetje je veiligheidsnet verliest.
Waarbij je je eerste stapjes richting klas zelf moet zetten.
Met vallen én opstaan.
Dit hoort bij groter worden.
Je kan het nu zelf.

Jouw eerste schooldag.
Voor mij de laatste dag van ons parcours samen.
En het doet pijn. Ja hoor, het doet pijn.

Ik heb je zo graag geknuffeld.
Je getroost als kleine baby toen je krampjes had.
Met jou in mijn armen rondgelopen en genoten van jouw kleine lijfje tegen het mijne.
Ik heb je zo vaak eten gegeven, want je kon het nog niet en bij elke hap hielp ik je een beetje groeien.

We hebben zo vaak gelachen samen.
Ik weet perfect welke plaatsjes ik moest aanraken om jou te kriebelen.
Ik weet dat als ik je onder je kinnetje kietelde, je heel de crèche bijeen kirde.
Ik weet dat als je riep, ik terug moest roepen om een schaterlach cadeau te krijgen.
Ik weet dat je niets liever deed dan samen kletsen in bed voor je moest opstaan.

We hebben vaak compromissen moeten sluiten.
Over hoe je toch die laarsjes aan moest hebben om in die grote plas te springen.
Over dat je ons konijn Gaston niet aan de staart kon trekken.
Over hoe je van mij keihard mocht zingen, maar dat in de slaapkamer moest proberen te beperken voor andere slapertjes.
Over wie wie nu toch het leukst vond: ik jou nog steeds!

En nu, na dit alles, moet ik je loslaten.
Zomaar…
Wetende dat je het voor een heel groot stuk nu zelf moet doen.
Dat ik niet meer je kleine lijfje kan troosten.
Dat ik jouw lach hier niet meer zal horen weerklinken.
Dat ik vanaf nu echt diegene ben die jou het leukst vind.

Want op school is er voor jou een plaatsje vrij.
Terwijl in realiteit jouw plaatsje hier altijd leeg zal blijven.
Jij groeit op en er zullen heel veel juffen en meesters op je pad komen.
Terwijl jouw plaatsje in mijn hart en hoofd gereserveerd blijft voor jou.
En ook al zul je mij binnen een jaar niet meer herkennen...

Weet dat ik je nooit vergeet.

Dana D'hulst, kindbegeleider bij Partena Kinderopvang 

 

Dana d'Hulst
Kindbegeleidster Partena Kinderopvang
Alle artikels

Lees ook

Het verhaal van Sven

15 jaar lang zette Sven (47) zijn job op de eerste plaats. ‘Niet dat de kinderen niet belangrijk waren, maar het was vroeger altijd eerst springen en vliegen voor mijn klanten. Die fout wil ik nu niet meer maken.’
 

Wat mag je verwachten van een oogmeting?

Wanneer het lezen van de krant moeilijker gaat, je verkeersborden niet meer goed kunt lezen of je last hebt van vermoeide ogen, dan is de tijd aangebroken om toch eens naar de oogarts te gaan. Want misschien heb je wel een bril of lenzen nodig. Of dat effectief noodzakelijk is, zal de oogarts bepalen aan de hand van een oogmeting.