Een belletje met een luisterend oor

Sociaal assistent Gerrit is een van de mensen die voor Partena Ziekenfonds 80-plussers opbelt om te vragen hoe het met hen gaat. Dit is zijn verhaal.
Een belletje met een luisterend oor

Een nieuwe ochtend, een nieuwe dag

Ik neem de krant die hier al een paar dagen snakt om gelezen te worden voor ze in de papiermand moet belanden. De grote nieuwslijnen gaan allemaal over hetzelfde: Covid-19. Toch valt mijn oog op een ander artikel. 

‘’De ziekenfondsen in ons land passen hun dienstverlening noodgedwongen aan aan de coronamaatregelen, maar blijven wel beschikbaar voor hun leden. Bij Partena Ziekenfonds worden alle tachtigplussers opgebeld, zo’n 10.000 leden…”

Ik drink een slok van mijn koffie. Lauw ondertussen, zoals me zo vaak overkomt de laatste tijd. 

Door het virus zitten heel wat mensen thuis

Sommigen omdat het niet anders mag of kan, anderen omdat het wel anders kan, zoals via telewerk. Ik ben een van diegenen die én van thuis uit mag en kan werken én tachtigplussers opbelt, een luisterend oor is, en vooral polst of ze voldoende hulp hebben. Lukt het hen om aan voedsel te raken, hebben ze nog op één of andere manier contact met anderen, hebben ze hulp nodig of zitten ze met vragen?

Vaak zijn de mensen verwonderd als je ze aan de lijn hebt, dankbaar dat je hen eens belt. En anderzijds ben ik ook diegene die verwonderd geraakt: hoe vaak heb ik deze week al niet mogen horen dat alles ‘gewoon goed gaat’? 

Verhalen van buren of kinderen die naar de winkel gaan en dan alles aan de voordeur achterlaten om besmetting te voorkomen. Social distancing aan de voordeur. Verpleging die dagelijks aan huis komt en dan in vreemde marsmannetjeskledij de nodige zorgen komt toedienen. 

Vreemde taferelen in mijn hoofd die vaak voortvloeien uit emotionele woorden. 

Het gemis naar die warme knuffel

Sommigen zien het als oorlog

Ze kunnen, durven, willen niet naar buiten, sluiten zich op in hun huis. De frigo en de diepvries volgeladen. Wachtend op de vijand. Eentje die ze niet zien of horen kunnen. Dagelijks 20 keer rond de tafel stappen in de living, de fysiek nog ietwat proberen te onderhouden. Eten terwijl er weinig honger is, liever nog een keer een boterham, want koken kost energie, letterlijk en figuurlijk. 

Het gemis, het al weken niet meer gezien hebben van de kleinkinderen die ze normaal iedere woensdagnamiddag met open armen ontvangen. Het gemis naar die warme knuffel. 

Grimmige beelden

Mensen vertellen dat ze angstig dromen, bang zijn, weten en beseffen dat het niet nodig is om 2 tot 3 keer naar het ‘slechte’ journaal te kijken. Maar toch doen ze het. De beelden die ze zien zijn grimmig, tonen ons lege winkelrekken, lange wachtrijen en iedere dag ook de dood. 

Ook overdag dommelen 'onze oudjes' in slaap, of dagdromen ze, de nachten zijn niet meer wat ze geweest zijn. 

Velen kijken lange uren naar TV, beelden van buiten op hun scherm, andere landschappen en andere landen, door de eigen ramen zien ze altijd hetzelfde. Hun lege straat. De stemmen die uit de beeldkast komen vullen de lege living. Jammer genoeg is het niet hetzelfde als een echt gesprek. Het is maar wat afleiding. 

Waar zijn de andere oude mensen?

Vaak ook dezelfde vragen, waar zijn de andere oudere mensen? Want ze zien wel eens een mama van om de hoek die met haar kinderen gaat wandelen, de buurjongen op de fiets op weg naar ergens, maar waar is die gepensioneerde buur die klokvast iedere dag voorbij wandelde, naar de dagbladhandel voor zijn portie tabak. Al tijden niet meer gezien. 

Intussen, thuis

Ik kom los van de beelden in mijn hoofd door de voeten op de trap, net zoals altijd klinken ze als bonkende olifantspoten, dreunend en dichterbij komt het geluid. Twee lachende gezichten stormen de living binnen. ‘’Wat gaan we doen vandaag ?” vraagt de oudste. Ik glimlach. Ook zij zijn thuis, geen school, lessen via de computer. 

Bedenk ineens dat die kop koffie nu wel helemaal koud zal zijn en die krant is oud nieuws.

Na het ontbijt even bellen met mémé, want bellen met de eigen kinderen of kleinkinderen is nog altijd het leukst

‘’Tijd voor ontbijt.’’ zeg ik, kijk hen aan: “Na het ontbijt en jullie werkblaadjes van hoofdrekenen mogen jullie bellen naar de mémé.” Hoe je het ook draaien of keren kan, volgens mij vindt iedereen het toch zoveel leuker om gewoon de eigen kinderen of kleinkinderen aan de lijn te hebben in plaats van deze maatschappelijk werker van het ziekenfonds. 

En zoniet, dan zijn wij er. 

Gerrit
Sociaal assistent bij de Dienst Maatschappelijk Werk van Partena Ziekenfonds
Alle artikels

Lees ook

Quarantaine en valpreventie

De maatregelen die werden genomen om kwetsbare personen zoveel mogelijk te beschermen tegen het coronavirus zorgen voor minder sociale contacten en een beperking in activiteiten. Zo gaat de wekelijkse afspraak met de kinesist niet meer door, wordt er voor de oudere naar de winkel gegaan, kappersafspraken worden afgezegd, … Kortweg blijven ze nog meer in hun ‘kot’ dan de jongere generatie. Doordat ze minder bewegen is er ook een hoger risico om te vallen.