Blog

Gastblogger Gerrit: Maatschappelijk werker in de kijker: op huisbezoek

Naar aanleiding van de dag van de maatschappelijk werker zetten we maatschappelijk dienstverleners in de kijker. Mensen die zich dag in dag uit inzetten om problemen van anderen op te lossen of te voorkomen. Vandaag gaan we mee op huisbezoek met maatschappelijk werker Gerrit, die een bezoekje brengt aan een gezin met een zoon met meervoudige beperking.

Maandagnamiddag 15 uur

Onderweg naar het eerste en tevens laatste huisbezoek van de dag. De eerste werkdag na een paar dagen verlof en een lang weekendje weg. Het zouden nog wel eens zware uurtjes kunnen worden. Misschien niet mijn beste plan om net vandaag en nog op dit uur een huisbezoek in te plannen. Maar we doen het voor de goede zaak, om mensen te helpen om ze zo lang en comfortabel mogelijk thuis te laten wonen.

Aangekomen en goed op tijd. Het Gentse mobiliteitsplan leverde deze keer niet veel file op. Parking vinden bleek ook geen probleem. Een voorlopige versie van het dossier werd op voorhand verzonden via mail, zodat de ouders het al konden doornemen. Toch zal ik zo een dikke twee uur binnen zijn. Nog een laatste keer controleren of de deuren van de wagen goed dicht zijn en aanbellen.

De vader doet open. Zoals afgesproken deed hij vandaag aan thuiswerk, zodat hij me in de late namiddag nog kon ontvangen. Zijn vrouw moet vanuit Brussel komen en sluit later om 17u aan.

Een kort maar vriendelijk ontvangst

“Ik kom niet vaak iemand tegen met dezelfde voornaam als mezelf” grapt meneer. Inderdaad, beiden hebben we dezelfde voornaam en die is eerder Hollands getint. Eenmaal aan tafel wordt mij een drankje aangeboden. Dit gebeurt zeker niet iedere keer. Soms wordt het vergeten, soms wordt het gewoon niet aangeboden omdat de financiële middelen het niet toelaten.

Vandaag wordt eerder een makkelijk bezoek. Het multidisciplinair dossier is reeds grotendeels opgemaakt op basis van verschillende bestaande verslagen en attesten. De ouders zijn goed voorbereid en hadden alle nodige documenten reeds doorgemaild. De jongeman waarvoor ik vandaag langs ga is bovendien reeds gekend bij ons team, dat helpt ook.

Zelf is hij nog niet thuis, op dit uur zit hij nog op school aan het buitengewoon onderwijs. Ook hij zal tegen 17 uur thuiskomen. De jongen heeft een meervoudige beperking. In zijn situatie wil dat zeggen dat hij zowel een mentale als motorische achterstand heeft. Daarbovenop kampt hij ook met autisme en nierproblemen.

Hij is best een actieve jongen

Hij kan niet stilzitten en wil altijd met iets bezig zijn. Praten doet hij niet, maar dat wil niet zeggen dat hij zich niet hoorbaar kan maken. Spelen met speelgoed is niets voor hem. Hij wil vooral kijken en nabootsen, zoveel mogelijk actief bezig zijn. Wandelen, kajakken, ... dingen zien en beleven.

Ondertussen zijn we begonnen met het overlopen van zijn dossier. Elke pagina wordt zorgvuldig overlopen. Is de inhoud nog actueel? Wat kan hij wel en niet en wat kan hij mits de nodige ondersteuning? Is het dossier zo geschreven dat de waarheid goed in beeld wordt gebracht? Zo mag het beeld dat in het dossier geschetst wordt niet te positief, maar ook niet te negatief zijn. Het doel van dit dossier is immers anders dan dat van andere dossiers.

Deze jongen heeft al een persoonlijk assistentie budget (PAB) maar voor de ouders is het huidige budget lang niet voldoende om alle zorg te betalen en te organiseren. Sinds ze gestart zijn met het PAB, heeft het reeds een grote verbetering gebracht in hun en in zijn leven. Toch dienen ze er iedere maand nog heel wat eigen middelen tegenaan te smijten.

De vooruitgang is wel merkbaar, gelukkig.

Ik hoor de woorden en zie de beelden. Ik moet meteen aan mijn eigen kinderen denken.

Fixatie

Vader wil me de foto’s tonen. De foto’s van voor de jongen overschakelde naar het PAB en naar een voorziening ging waar ze al eens werkten met fixeren. Letterlijk vastzetten dus. Ter bescherming van zichzelf en de anderen in de leefruimte. De jongen is erg energiek en verzette zich steeds hevig tegen de fixatie. Gezien hij kracht heeft, verwonde hij zichzelf vanuit het verlangen om vrij te zijn, met blijvende letsels als gevolg.

Vader mompelt: “Dat kun je je eigen kind toch niet laten aandoen’’.

Ik hoor de woorden en zie de beelden. Ik moet meteen aan mijn eigen kinderen denken.

Dankzij het PAB heeft de jongeman nu meer financiële ruimte voor een andere maar, duurdere aanpak. Met het PAB betalen de ouders (gedeeltelijk) vrijwilligers, gastgezinnen en professionelen om ontwikkelingsgerichte opvang te bieden in plaats van aanbodgestuurde opvang.

Geen fixatie meer, iedereen gelukkiger.

Zulke gespecialiseerde opvang, vraagt niet alleen erg veel energie van de hulpverleners om deze zorg aan te bieden en te organiseren, maar kost de ouders bovendien handenvol geld. Zelf is hun draagkracht op. Al meer dan 10 jaar deden ze alles zo goed als zelf.

17u ondertussen, moeder komt thuis.

Snel voegt ze zich bij aan tafel. De inhoud van het dossier zit vrij goed. Hier en daar nog extra argumenten toevoegen, data en diagnoses controleren en de laatste punten en komma’s goed zetten.

De bel gaat, daar is hij dan. Schuifelend komt hij binnen. Hij ziet dat er iemand in huis is die hij niet kan thuisbrengen.

Vader mompelt weer. De zoon heeft de hele busrit een ribcap muts op zijn hoofd doorgebracht. Dat is een speciale muts die bescherming biedt bij het vallen. Te warm om op een bus te dragen. Snel afzetten en jas uitdoen dan maar. Het kost de jongen veel moeite om de jas uit te trekken. Hij heeft geen zin om hem weg te hangen, maar toch moet hij. Regels en grenzen zijn belangrijk.

Dikke knuffel

De laatste pagina’s van het dossier worden aangevuld en overlopen. Plots word ik langs achter even vastgegrepen. Een dikke knuffel. Deze jongen is inderdaad energiek en sterk. ‘’Hij wil gewoon even kennismaken’’ zegt vader, ‘’geen probleem?’’

Dan hoor ik een zeurderige toon. Hij is gewend dat moeder op dit uur aan het koken is. We wijken af van zijn normale dagdagelijkse patroon en dat is niet naar zijn zin. Nog snel even wat noodzakelijke papieren laten ondertekenen en afspreken hoe we het vervolg zullen aanpakken.

Kent u de weg terug?

Vader begeleidt me tot aan deur, Ik zie de jongen nog snel een koek wegmoffelen. Moeder tracht hem nog even stil te krijgen tot het avondmaal. ‘’Kent u de weg terug?’’ vraagt vader me nog. “Als u de file wil vermijden neemt u misschien best niet de baan richting het station.” Ik knik. We begrijpen elkaar en geven elkaar nog een hand. De deur gaat achter me dicht.

Terwijl ik in de wagen de GPS aanzet kijk ik naar mijn horloge. 17u30, niet slecht ingeschat. De GPS geeft aan dat ik mits wat file om vijf voor zes aan de schoolpoort zal arriveren. De naschoolse opvang is tot 18u, nog net op tijd. Ik ben benieuwd naar de avonturen en verhalen die mijn kinderen na een hele dag leren en spelen te vertellen zullen hebben.

19 maart Werelddag van het sociaal werk

De maatschappelijk werkers van de dienst maatschappelijk werk in de bloemetjes zetten, dat is intussen een intermutualistische traditie geworden. Ook de manier waarop: op ludieke wijze een inkijkje geven in de leefwereld van de maatschappelijk werker. 

Dit jaar wordt het thema “Bevordering van het belang van menselijke relaties” naar voren geschoven.  Met de campagnetitel #voorjou willen we dat nog extra in de verf zetten: de empathische en psychosociale competenties van onze maatschappelijk werkers.

Maatschappelijk werker aan het woord: Annemie 

Lees hier de blog van Annemie, eveneens maatschappelijk werker bij Partena Ziekenfonds. Annemie is de referentiepersoon dementie binnen het team en vertelt ons meer over haar eerste huisbezoek bij een ouder koppel.

Dag van Sociaal Werk

Gerelateerde categorieën

Blijf op de hoogte!

Schrijf je in en ontvang maandelijks ons ziekenfondsnieuws en gezond advies.

Ik schrijf me in

Meer weten? Contacteer ons!

Interesse in onze producten? Meer weten over onze dienstverlening? Stel je vraag via het contactformulier. Onze medewerkers helpen je graag verder.

Blog en nieuws

Gezond advies, het laatste gezondheidsnieuws en alles over onze workshops en infosessies

Gastblogger Pilar: Gedeelde smart is halve smart

Gastblogger Pilar: Gedeelde smart is halve smart

Blog 21 juni 2019

Toen ik aan de start van mijn brca-avontuur enkele maanden moest wachten op de resultaten van het genetisch onderzoek heb ik nagedacht over of- en hoe ik alles zou communiceren naar mijn omgeving. Het is één iets om je dichte vrienden en familie in vertrouwen te nemen, maar het is iets anders om echt naar buiten te komen en je verhaal te delen met kennissen en wildvreemden. 

Gastblogger Pilar: Naar huis

Gastblogger Pilar: Naar huis

Blog 24 mei 2019

Na 4 dagen ziekenhuis mocht ik naar huis. Ik was er helemaal klaar voor. Wat een mijlpaal, ik had de uren zitten aftellen... 3 nachten zonder slaap deden me verlangen naar mijn eigen bed. 

Gastblogger Pilar: About yesterday

Gastblogger Pilar: About yesterday

Blog 29 april 2019

Ik had er een helse nacht op zitten zonder slaap. Ik kon me amper bewegen en vond geen houding die de pijn wat dragelijker maakte. Op mijn rug blijven liggen lukte niet aangezien ik dan door de druk op mijn borstbeen het gevoel kreeg dat ik niet kon ademen... 

Wij luisteren altijd

Kiezen voor Partena Ziekenfonds is kiezen voor een onafhankelijk ziekenfonds dat bereikbaar is waar en wanneer het jóu past! 


Sluiten

Kantoorzoeker

Ben je op zoek naar het dichtstbijzijnde kantoor?

Zoek een kantoor

MijnPartena

Door je aan te melden kun je al je dossiers opvolgen, inboxberichten lezen, ...

MijnPartena